«مسـلمان»از نظر لغوی به کسـی اطـلاق می شود که به دین اسـلام گرویـده باشـد:

مـسـلمانان! مـرا وقتـی دلی بود                        که با وی گفتمی گر مشکلی بود

هرچند گویند تازیان این کلمه را بر عجمان نو مسلمان اطلاق می کردند، ولی به تدریج این وجه از میان رفته و کلمه ی مسلمان از نظر معنایی معادل واژه ی «مـُسْـلم» قرار می گیرد.

امّا در قرآن این کلمه بار معنایی متفاوتی دارد و مسلمان یا مسلم بر کسانی اطلاق شده که تسلیم امر خداوند یکتا شده اند آن گونه که در مورد حضرت ابراهیم (ع) گفته شده : « ما کان ابراهیم یهودیاً و لا نصرانیاً و لکن حنیفاً مسلماً »( آیه ی 67 آل عمران ).و در جایی دیگر  حضرت ابراهیم (ع) از خداوند متعال می خواهد:

« رَبَنا واجعلنا مسلمین لک ومِن ذریّتنا اُمَة ً مُـسْـلِمة ً»( -128بقره ) .

و در همان سوره مسلمان بودن در ارتباطی تنـگا تنگ با پذیرش وحدانیـت خداوند قرار گرفته:

« اَمْ کنتم شهداء اذ ْحضَرَ یعقوبَ الموتُ اِذ قال َ لبنیهِ ما تعبدونَ مِنْْ بعدی قالوا نعبدُ الهکَ والهَ ابائکَ ابراهیم و اسمعیل َ و اسحق الهاً واحداً و نحن لهُ مسلمون».

پس برایـن اساس مسلمان بودن می تواند مترادف یکتا پرست بودن باشد  آن گونه که پیامبران  پیش از حضرت محمّد (ص) نیز با اشارت قرآن، مسلمان نامیده شدند  :« هو سماکم المسلمین من قبل و فی هذا » (78 - حج)  و

 « وَ اوتینا العلم من قبلها و کنّا مسلمین » (38 - نمل).

و بدین گونه است که پایبندی به اصل توحید و مجّرد دانستن خداوند از ما سوی الله و اقرار به وحدانیت او همانا اصل مسلمانی است و می توان گفت بنیاد اسلام همان« یگانه پرستی» است.پس اگر در اعصار تاریخی ،فرق مختلف مذهبی و کلامی شکل گرفته اند ،اختلاف آن ها در فروع و جزئیات دین است « لا تفرّق بَین احدمنهم ونحن لهُ مسلمون»(136-بقره) اختلافی که به دلیل تفکر عمیق در مسایل دینی است و البته مورد ستایش است زیرا خداوند متعال خود همواره بشر را به تفکر وا می دارد :« قـُل هـل یستوی الاعمی و البصیر افلا تتفکرون » (  50 – انعام ) ،« کذلک یبین الله لکم الایات لعلکم تتفکرون » ( 266 – بقره).

و تفکر به ابراز عقیده می انجامد و ابراز عقـیـده خود باعــث تشـکـیل فرق عـقـیـدتی می شود. پس بر این اساس می توان به وجود آمدن فرقه های مختلف را طبیعی قلمداد کرد.اما به هوش باشیم که  مبادا فرع ما را از اصل دور داردو به یاد داشته باشیم که تنها چنگ زدن به  ریـسمان الهی اسـت  که ما را از تفرقه به جمع می رسـاند  و طـعم شـیرین اتـحاد را به مامی چشاند :

« واعتصموا بحبل الله جمیعاً و لا تفرقوا »  و پای بندی  به دین و اسـتواری اعـتـقادات دیـنی  ما را از تفرقه ی جدایـی افـکن  به دورمی دارد:«اَن اَقیموا الدین و لا تتفرقوا فیه » ( 13  - شوری).

وخداوند همواره ما را از تفرقه و جدایی  برحذر می دارد :« ولا تکونوا کالذین تفرقوا واختلفوا من بعد ما جاء هم البینات »  (105- آل عمران ).

اگر در تمام اطوار و همه ی شئون زندگی به « کلمة الله» بیندیشیم ،همانا از شیطان تفرقه انگیز به دور می مانیم زیرا؛«و کلمة الله هی العلیا » ( 40 – توبه ).

آری  به راسـتی رمز و کلــید اتحاد  و انسـجام همانا در پرتو اندیـشیدن  به «کلـمة الله»  تحـقق می یابد . ودل بسـتگی تام به خداوند وکلامـش و فرامیـنـش، ما را از تفرقه وجدایی  مصون می دارد.ودرسایه ی این اتحاد،رنگ ها وتعینات خودرامی بازند و پرده ها کنار می روند و حقیقت پرتو افشانی می کند.